23 czerwca 2017

Reemisja, Izabela Milik

Reemisja, czyli misja obozowa

 

 

   Wkraczasz do świata, który znasz, ale w którym nie chcesz być. To zaproszenie na polityczną scenę, gdzie staniesz się kolejną marionetką, przedmiotem, który ma być pionkiem na szachownicy. Tym, który doprowadzi albo do zwycięstwa, albo do żenującego upadku.

   W Polsce zbliżają się wybory parlamentarne. Cały kraj jest zaaferowany tym, która partia zwycięży. Ogromne szanse ma jedna z wiodących partii na politycznej scenie. Partia Obozu Odrodzenia Ojczyzny jest bezwzględna i majestatyczna zarazem. W swoim programie zakłada punkty, które mają szansę zmienić państwo. Cena jaką poniosą za to obywatele może być gorzka, jednak najbardziej gorycz tę poczuje główna bohaterka.

   Anna Anioł to młoda i piękna kobieta. Na co dzień nie wyróżnia się niczym szczególnym, jest skromna a jej uosobienie sprawia, że pała się do niej sympatią. Przed urodzeniem dwuletniego już dziś Kubusia, pracowała jako asystentka dyrektora w dużym koncernie. Teraz jednak przejęła obowiązki kury domowej, spełniając się w tej roli również jako dobra żona. Razem z Robertem tworzą zgrany małżeński team, rozumieją się bez słów i są w stanie rozwiązywać wspólne problemy. Zdawać by się mogło, że to idealna para, jednak życie nie jest zawsze tak proste… Anna mówi mężowi tylko o sprawach, w które chce go wtajemniczać. Nie zdradziła mu jednak większości prawd o sobie. Zwłaszcza tej o swoim byłym mężu Sylwestrze i jego zagadkowej śmierci…

   Anna w wolnych chwilach, gdy szuka wytchnienia próbuje podtrzymywać swoje życie towarzyskie. Od czasu do czasu spotyka się z przyjaciółkami, które zapracowanie rzadko odnajdują czas na plotki. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje Justyna, przyjaciółka, z którą Anna zawsze miała świetne relacje. Justyna jest prezesem dużej firmy, zrobiła zawrotną karierę i dorobiła się sporego majątku. Justyna nie zamierza osiąść na laurach, w tajemnicy przed przyjaciółmi startuje w wyborach z ramienia partii Obozu Odrodzenia Ojczyzny. Wiadomość ta szokuje Annę, bowiem okazuje się, że kontakty z tą bezwzględną partią są tym, co należy do przeszłości kobiety.

   Całą partią dowodzi wódz, okrutny i zimny mężczyzna, Jeremi Pastis. Całość zaczyna układać się w jedną spójną całość. Okazuje się, że rodzina Anny jest w poważnych kłopotach. Ich życiu zagraża niebezpieczeństwo ze strony członków partii Obozu Odrodzenia Ojczyzny.

   Co tak naprawdę stało się z Sylwestrem? Czy były mąż Anny żyje? Czy przyjaciele Roberta są tak naprawdę po ich stronie? Jakie zamiary ma Jeremi Pastis wobec Anny Anioł?

   Niewiarygodne intrygi, demoniczny świat polityki i walka o kobiecą godność - wszystko to sprawia, że „Reemisja” przyciąga uwagę czytelnika. Izabela Milik stworzyła powieść, w której świat władzy budzi odrazę. Jedyna taka powieść, obnażająca brudny świat karierowiczów, gangsterów i kobiet bez skrupułów, która zafascynowała mnie już od pierwszego zdania. 

Reemisja, Izabela Milik
Wydawnictwo Novae Res,
2017
Moja ocena: 8/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 3,8 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 91,7 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 36/70

21 czerwca 2017

Krew nie wysycha nigdy, Bohdan Urbankowski

O tym, że Bohdan Urbankowski jest niezwykłym znawcą literatury i pisarzem, który w dobitny i bardzo obrazotwórczy sposób kształtuje historię mogłam się przekonać już nie raz w swoim życiu, podczas studiów polonistycznych. Ostatnimi czasy największe jednak wrażenie wywarła świetnie scalona biografia Adama Mickiewicza. Wiedziałam więc, sięgając po tę pozycję, że będzie ona kolejnym wyjątkowym dziełem.



W zbiorze „Krew nie wysycha nigdy” autor ukazuje losy pogromu rosyjskiego. Przedstawia na kartach tej obszernej publikacji losy ludzi, którzy mieli nieszczęście znaleźć się w samym środku piekła, jakie działo się rękami rosyjskich oficerów i żołnierzy. Opisuje życie w łagrze, i absurdalnie pyta czy da się stworzyć łagier w łagrze? A jednak Rosja uczyniła to właśnie na swoich ziemiach.
Urbankowski ukazuje różnorodne historie ludzi, którzy w swoim życiu mieli styczność z tym dramatycznym zbiegiem okoliczności, w który wprawił ich los. Opisuje życie i niejednokrotnie straszliwą śmierć z rąk oficerów NKWD.
Najbardziej poruszający okazał się dla mnie rozdział, w którym Bohdan Urbankowski przytacza fragmenty reportaży i wspomnienia Roberta Brasillacha, który miał okazję jako dziennikarz uczestniczyć w oględzinach ziemi katyńskiej tuż po dokonaniu straszliwej zbrodni na polskich oficerach. Ze szczegółami nie tylko opisuje wygląd zwłok rozstrzelanych ale także mocno działa na zmysły, gdy opisuje smród jaki na długo pozostał na ziemi katyńskiej, ziemi, która ma właściwości konserwowania zwłok.
Nie omija w swoim dziele Urbankowski brutalnej prawy o niemieckiej rzeszy, ani też nie zataja tego, jak bardzo urzędnicy III RP czekali na śmierć ostatnich oficerów by pławić się w ich majątkach.
Książka jest mocno absorbująca, dostarcza mnóstwa ciekawych i wnikliwych informacji. Jest źródłem przystępnie napisanych i trafiających do odbiorcy losów ludzi, którzy żyli w środku dramatu. Nie jest to jednak źródło w zupełności dostarczającej prawdy historycznej, bo należy pamiętać, że Bohdan Urbankowski wplótł w swoją opowieść kilka fikcyjnych wątków, by sprawić wrażenie płynnego świadectwa.

Krew nie wysycha nigdy, Bohdan Urbankowski
Wydawnictwo Zysk i S-ka,
Poznań 2017



Moja ocena: 8/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 3,8 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 91,7 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 35/70

13 czerwca 2017

Barber, Giulia Pivetta

Siła męskich włosów

Dzwonię do kolegi, pyta jakie mam plany na wieczór. Mówię, że będę czytać, a gdy mówię mu co, od razu krzyczy mi w słuchawkę: "Pożycz!".
Pożyczę. A potem w kolejce już ustawiło się kolejnych czterech. I każdy z nich robi duże wow oczętami.
To, że ja otaczam się facetami, którzy przed imprezą szykują się dłużej niż ja nie jest sekretem, a uwieżcie mi, zrobienie tak perfekcyjnego makijażu jak mój nie zajmuje pół godziny. Więc... im schodzi dłużej.


Współcześni mężczyźni są świadomi swojej wartości. Chcą wyglądać dobrze i na tym skupiają swoją uwagę. Chodzą na siłownię, nie wstydzą się porozmawiać o chusteczkach nabłyszczających gdy stoją w kolejce do solarium, wyrywają brwi, używają bronzerów, piorą ubrania w orzechach indyjskich, jedzą chia w łupince od kokosa i przede wszystkim mnóstwo uwagi poświęcają by ułożyć swoje włosy.
Uwielbiam patrzeć na to, jak to robią. Jak skupiają uwagę na wykończeniu fryzury, jak podchodzą sześć razy do lustra i przygładzają wystające kosmyki. Ja nie mam takiego świra na punkcie włosów, więc nie raz mnie to bawi. Ale z drugiej strony rozumiem, że wybór gumy do włosów może uchodzić za równie niemożliwy, w odpowiedniej i stoprocentowo słusznej decyzji, jak wybór odpowiedniego odcienia szminki.
Kim jest tytułowy Barber? To nikt inny jak pracownik zakładu fryzjerskiego dla mężczyzn. Spełnia jednak dwie profesje w jednej, bo prócz tradycyjnych umiejętności fryzjerskich jest też golibrodą.
Barberzy w ciągu ostatnich kilku lat zyskali na jakości i znaczeniu. Dobry barber to osoba, której można zaufać w stuprocentach, powierzyć jej swoje piękno i wdzięk... Salony fryzjerskie dla mężczyzn wyrastają jak grzyby po deszczu i przyciągają... Nic dziwnego, skoro niektóre kuszą takim sloganem, jak Barberian, znany Warszawski salon: Chcesz ściąć włosy, przystrzyc brodę? Ciepłe ręczniki, dobra muzyka, pyszna kawa, szklaneczka whiskey, brzytwy i pozytywna atmosferę.
W swojej książce Giulia Pivetta stworzyła doskonały przekrój przez fazy modnych fryzur począwszy od XX wieku aż do dziś. W swoich wypowiedziach wplata niesamowite historie fryzjerów, zwykłych ludzi ale również gwiazd. Opisuje kto zapoczątkował daną modę, wyjaśnia jak rozwijała się ona na przestrzeni lat. Pokazuje również jak samemu stworzyć fantastyczną fryzurę z pomocą nożyczek i grzebienia. Wskazuje i daje rady jak dbać o fryzurę i wyjaśnia czy taka fryzura jest odpowiednia dla każdego, czy może zarezerwowana dla wybranych?
Książka jest bogato ilustrowana i w swoim wnętrzu kryje tyle niesamowitych ciekawostek, że nie raz ze zdziwieniem otwierałam oczy. Piękne zdjęcia przywołujące klimat wczesnych lat 20 w Stanach Zjednoczonych, każdy styl jest dokładnie zilustrowany fotografiami i ilustracjami.
Barber sprawił, że naprawdę zaczęło mnie fascynować nie tylko to, jak to robią mężczyźni, ale również to, jak to robią mężczyźni innym mężczyzom by przenieść ich w świat włosomaniackiej fascynacji.
To ja poproszę jakiegoś dobrze wystylizowanego przez barbera mężczyznę, szklankę whiskey i kilka dobrych sampli drum'n'bass.

Barber, Giulia Pivetta
Wydawnictwo Zysk i S-ka,
Poznań 2017


Moja ocena: 7/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 2,4 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 95,5 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 34/70

12 czerwca 2017

Czerwień obłędu, Dawid Waszak


A gdybym tak oszalał?

A gdyby nastał taki dzień, w którym masz przeświadczenie, że jesteś w stanie zapobiec katastrofie? Czy zrobiłbyś wszystko by temu zapobiec? A co jeśli nikt nie chciałby Ci w to uwierzyć? Czy nadal ryzykowałbyś, że inni uznają Cię za szaleńca?
Dorian to spełniony mąż i ojciec. Ma niekoniecznie znośną pracę, rodzinne ciepło i wymarzony dom. Na codzień realizuje swoje marzenia o szczęściu, na które w głównej mierze składa się posiadanie rodziny. To ona przesłania jego świat.
Mieszkający na co dzień w Jarocinie Dorian Zajda, budzi się pewnego ranka i nie potrafi odnaleźć się w rzeczywistości. Nękają go dziwne wizje i przeświadczenie, że wie o czym, czego sam nie umie wyjaśnić.
Dorian jest światkiem morderstwa i uczestniczy w dziwnym zdarzeniu. To, co początkowo wydaje mu się realne okazuje się tylko objawem niewyjaśnionego dotąd przez naukowców zjawiska deja vu. Wizja, której doznał Dorian nie daje mu spokoju. Mężczyzna jest przekonany, że to co zobaczył za chwilę się wydarzy. Ma nadzieję, na odwrócenie zdarzeń i za wszelką cenę chce zapobiec zdarzeniom, które będa katastrofalne w skutkach.
Kolejne godziny przynoszą brutalną prawdę. Znajomi i bliscy nie są w stanie uwierzyć w to co mówi Dorian, nie są też skłonni zaakceptować jego przedziwnego zachowania. Nikt nie chce mu pomóc, wszyscy odtrącają go i tym samym pogłębiają jego złą kondycję psychiczną.
Dorian jest przekonany, że wszystkie elementy jakie pojawiają się w jego umyśle, poukładają się w kompletną układankę. Niestety mężczyzna nie może liczyć na nikogo. Wszyscy w jego otoczeniu są przekonani, że to powrót do jego alkoholowej przeszłości.
Czy Dorian oszalał? Czy jego wizje są prawdą czy jedynie wytworem wyobraźni?


Dawid Waszak stworzył niewielki thriller psychologiczny, w którym niespójne wizje bohatera sprawiają, że czytelnicy w maksymalnym stopniu wykorzystują swoje bodźce by zrozumieć co tak naprawdę się stało. To bardzo przekonująca powieść, która zabierze Cię w świat absurdu i niedomówień. Nie polecam osobom z zaburzeniami psychicznymi, bo psychoza Doriana może Was wciągnąć.




Czerwień obłędu, Dawid Waszak
Wydawnictwo Novae Res, Warszawa 2015

Moja ocena: 7/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 1,6 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 97,9 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 33/70

26 maja 2017

Twoj twarz, twój charakter, Krzysztof Gojdź

Nie wiem co ten facet w sobie ma, że czuję do niego sympatię.
Normalnie na widok płaczącej pizdeczki bym się roześmiała i sobie poszła, a jednak coś wewnątrz każe mi wierzyć, że te łzy w jego programie są jednak szczere.

Ale nie tylko dla Gojdzia sięgnęłam po tę książkę. Uwielbiam przyglądać się pracy chirurgów plastycznych  uważam, że czasem są to okalane bólem dzieła sztuki (czasem niszowej, ale jednak).



Krzysztof Godź to nie tylko chirurg, to też zamożny celebryta, który lubi epatować swoimi pieniędzmi, ale jak sam mówi o sobie, jego prawdziwego oblicza nie dostrzeże się na szklanym ekranie. Jego prawdziwą osobowość i szczelnie zabarykadowane wnętrze zna tylko mama i babcia. To właśnie do rodzinnego domu ucieka, gdy jest mu źle. To, co w życiu osiągnął jest linią jego dążeń do wiedzy, świata nauki i luksusu.

W książce Twoja twarz, twój charakter oprowadza czytelnika po standardowych, kultowych ale też nowatorskich trendach w dziedzinie chirurgii plastycznej. Podkreśla jak ważny jest w dzisiejszych czasach wygląd i jak wiele od niego zależy. Obnaża bezlitosną prawdę, że czas nie zatrzymuje się dla nikogo, a upływające lata odciskają swoje trudy na skórze człowieka.

Żyjemy w czasach kultu młodości i piękna, a to zobowiązuje nie tylko do wypastowanych mokasynów. Twarz nie umie kłamać ani zwodzić. Umie natomiast być okrutnie, do bólu i nieprzyzwoitości prawdziwa

Między wersami Krzysztof Gojdź sprzedaje nie tylko sposób na piękny wygląd. W pewnym stopniu wciela się w mentora life coachingu i sprzedaje sposób na sukces i szczęśliwe życie. Daje rady, udziela wskazówek. Każdy rozdział rozpoczyna jakąś błyskotliwą myślą. To naprawdę fajny wstęp. 7

Życie to gra, i to z różnymi poziomami; można być damą, co dla kaprysu zdmuchuje domek z kart, i gońcem, co głosi dobre nowiny. Możesz być sobą przez cały czas albo tylko wtedy, kiedy kot zapłacze - i nikt nie powinien cię za to oceniać, bo wszyscy jesteśmy od tego samego krawca.

Gojdź prócz wnikliwej wędrówki po zabiegach, którym można się poddać w jego klinice również prowadzi w książce wywiady ze specjalistami, swoimi przyjaciółmi, którzy na różne kwestie urodowe pozwalają spojrzeć od zupełnie innej strony. Szczególnie spodobał mi się wywiad z Magdaleną Chorzewską, ulubioną psycholożką Krzysztofa. W tym wywiadzie dokładnie zanalizowała znaczenie ludzkiej twarzy, jej rysów i proporcji. To naprawdę fascynujące, że można z niej tyle wyczytać.

Nie ma piękniejszego widoku niż para staruszków, którzy przez tak zwany efekt lustrzany mają na swoich twarzach, w tych samych miejscach zmarszczki od śmiechu. Z uwagi na to, że długo ze sobą żyją, zaczynają używać tych samych partii twarzy. Taką radość z twarzy czyta się z przyjemnością.

W swojej książce opisuje wszystkie kluczowe kwestie związane z urodą. Sięga po opinię ekspertów w dziedzinie medycyny estetycznej. Książka jest więc nie tylko stricte chirurgiczną powiastką, ale też przewodnikiem po pięknym uśmiechu, zdrowych i hollywoodzkich zębach, sporo poświęca też włosom (i tym niechcianych, rosnącym w dziwnych miejscach) i tym upragnionym (gdy się łysieje). Podkreśla znaczenie diety i sportu, zabawnie mówi o wpływie szalonego życia z zabawą i alkoholem w tle. Nie zakazuje, nie poucza, lecz mówi "ciesz się życiem" i zapewnia, że dzięki nowoczesnej medycynie estetycznej wszystko da się naprawić.

W książce pojawiają się reklamy i wizytówka kliniki - moim zdaniem zupełnie nie potrzebnie. Kto by chciał i tak by znalazł dr Gojdzia. A tak zepsuło to nieco wygląd estetyczny tej książki sprawiając, że stała się ulotką.

Mimo tego zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję. Zresztą o samym jej powodzeniu świadczy fakt, że od stycznia wędrowała tu i ówdzie po znajomych, aż w końcu ją odzyskałam. I to w zasadzie na chwilę, bo już kolejne osoby chcą ją pożyczyć :)


Na zakończenie dodam, że dla mnie była ona życiowym motywatorem. Powiedziała mi: "Patrz Klaudyna, Gojdź mówi ci, że masz duże niebieskie oczy - jesteś ambitna, wiarygodna i budzisz zaufanie. Masz mały, okrągły nosek, co znaczy, że inni postrzegają cię jako sympatyczną i niezarozumiałą osobę. I masz pełne, duże, zmysłowe usta - jesteś idealną kochanką."

Już mnie nie dziwi, dlaczego nie mogę się odgonić od facetów ;) 
Mogłabym jednak zrzucić pare kilo :)


Twoj twarz, twój charakter, Krzysztof Gojdź
Wydawnictwo Edipresse, Warszawa 2016
Moja ocena: 9/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 2 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 99,5 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 32/70



24 maja 2017

Nic do stracenia. Początek, Kirsty Moseley

Szesnaste urodziny dla Annabelle miały być niezapomniane. W istocie takie też właśnie były, ale to o nich dziewczyna chciałaby jak najszybciej zapomnieć. To miał być wyjątkowy czas, Anna wyprosiła rodziców, by po raz pierwszy mogła wyjść ze swoim chłopakiem na dyskotekę, a dodatkowo również przenocować poza domem. Cała akcja wydawała się być przygotowana do perfekcji, zamówiony hotel, fałszywe dokumenty. Tuż przed wejściem do klubu Annabelle zaczepiła grupa młodych chłopaków. Wśród nich zdecydowanie górował Carter Thomas. Chłopak Anny, Jack stanął w jej obronie. Podczas imprezy w klubie, Carter wciąż dostawiał się do dziewczyny. Annabelle chciała już sobie pójść z tego miejsca, o którym tyle marzyła. Tuż przy wyjściu szajka zagrodziła zakochanym drogę, Dramatyczne losy rozegrały się na schodach przeciwpożarowych, gdzie Anna została napadnięta i molestowana, a Jack dotkliwie pobity. W pewnym momencie rozsierdzona grupa młodych przestępców wyrzuciła bezwładne już ciało Jacka ze schodów. Annabelle usłyszała najbardziej przeraźliwy jęk świata, po czym zapadła głucha cisza. Sama zemdlała, a gdy traciła przytomność jednego była pewna. Jej chłopak umarł.

Akcja powieści przenosi nas kilka lat w przyszłość. Do domu ambasadora, który pretenduje na stanowisko prezydenta USA przybywa młody agent wydziału SWAT. Ashton ma z pozoru banalne zadanie - chronić córkę polityka. Początkowo zły na swój los, z czasem daje przekonać się lepszym stanowiskiem, które obiecane ma po zakończeniu misji. W perspektywie czasu okazuje się, że zadanie wcale nie jest banalne.

Zadaniem Ashtona jest ochrona Annabelle, dziewczyny, której chłopak został zamordowany. Dziewczyny, która przez dziesięć miesięcy była przetrzymywana przez Cartera. Anna jest zjawiskowo piękna, pociąga urodą agenta, ale jak nikt w świecie jest przerażona, wyobcowana i nieufna. Misja jest trudna. Ashton ma działać pod przykrywką i udawać chłopaka Annabelle. Mają zamieszkac razem w studenckim mieszkaniu. Kusząca wizja, ale jak przekonać do siebie Annę, która nawet nie daje się dotknąć?
Tymczasem, na wolność lada chwila wychodzi Carter.

Czy misja się powiedzie?

Powieść K. Moseley przeniosła mnie w świat młodych ludzi, którzy dopiero odkrywają własną tożsamość i uczucia. Świetnie zbudowana akcja, słodki motyw rodzącej się miłości, przełamywanie barier, walka z cierpieniem, wszystko to sprawiło, że książkę czyta się niesamowicie przyjemnie.

Wkrótce pojawi się kolejny tom tego cyklu, który już sobie zamówiłam.

Nic do stracenia. Początek, Kirsty Moseley

Wydawnictwo Harper Collins, Warszawa 2017
Moja ocena: 9/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 3,2 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 101,5 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 31/70

22 maja 2017

Organiczny szampon z olejkiem kofeinowym, O'right - odjechany!!!

Byliście kiedyś tak mocno zaskoczeni i podjarani jakimś produktem jednocześnie?
Ja właśnie tak miałam przy okazji tego szamponu. 

 O tym, że kocham kawę i nie mogłabym bez niej istnieć mówiłam nie raz. 

A teraz w moje ręce trafił zupełnie wyjątkowy produkt, szampon z linii Tree in the Bootle marki O'right od Organics Beauty


Szampon stworzony został przez tajlandzką markę. 
Jego idea to kawa, kawa i jeszcze raz kawa. 

Zacznę od tego co najbardziej dziwne i szokujące, ale urocze i intrygujące. 

Widzicie tę butelkę. Otóż w całości została wykonana z kawy. Tak! Ta butelka jest organiczna i w całości biodegradowalna. Jej struktura wykonana jest z kawowych fusów i choć bardziej matowa i elastyczna to w niczym nie odbiega od plastikowych butelek. Jakość ta sama, a biorąc zbawienny wpływ na środowisko, zdecydowanie lepsza. Bałam się, że trzymana pod prysznicem butelka może się rozpuścić, zacząć przepuszczać szampon, ale to jednak się nie stało. Korek, a raczej zatyczka wykonana jest z bambusa i jedyny problem to taki, że w podróż nie zabierzesz butelki bo wszystko się wyleje

Gdy odwrócimy butelkę zobaczymy, że posiada ona korek. W jego wnętrzu ukryte jest ziarno kawy, które po zużyciu szamponu można włożyć do ziemi wraz z butelką i po pewnym czasie cieszyć się własnym krzaczkiem kawy. Nie wiem na ile to realne w naszych polskich warunkach, ale chyba wcale... Nie mniej nie mogę się już doczekać, kiedy zasadzę je na grządce :) 

Szampon ma delikatną cytrynowo-pszeniczną barwę. W zapachu da się wyczuć delikatnie cytrusowe nuty i o dziwo, nie pachnie wcale kawą. Spodziewałam się kofeinowego zapachu jednak ten równie mocno stawia na nogi.

Ma nieco rzadszą i delikatnie oleistą konsystencją. Daje przyjemne uczucie gdy naleje się go na dłoń. Doskonale rozprowadza się na włosach i świetnie się pieni.

Szampon jest tak  rewelacyjny, że można go śmiało używać bez odżywki. Doskonale nawilża i wygładza włosy, znacząco je odżywia, sprawia, że stają się lśniące i sypkie.
Przy moich kręconych i zawsze prostowanych włosach mam ogromne wymagania co do szamponu, ale już dziś wiem, że ten będzie numerem jeden. 


Cena: 120 zł / 400 ml (http://organicsbeauty.pl/)
Ocena: 6/6


Za przetestowanie szamponu dziękuję Michałowi z Twoje Źródło Urody - fakt ten nie miał wpływu na powyższą recenzję. 

18 maja 2017

W kręgu księżniczki, Jean Sasson

Książki Jean Sasson są niesamowicie ważne i poruszające. Dotykają cierpienia kobiet - wschodnich niewolnic. Ukazują podporządkowanie się mężczyznom i tym samym własne zniewolenie. Do tej pory Wybór Jasminy jest jedną z książek, które najbardziej zszokowały mnie podczas czytania. Książka Sekrety księżniczki, która nawiązuje do tej dziś przeze mnie omawianej, również znacząco odbiła się na postrzeganiu saudyjskiego świata.


W kręgu księżniczki to trzeci tom cyklu Księżniczka. Nie bójcie się jednak rozpocząć lektury od tej pozycji. Doskonale sobie poradzicie i choć umknie Wam wiele poprzednich historii to zapewniam, że tu znajdziecie ich równie wiele.

Sułtana jest niezwykle bogatą kobietą z szanowanego rodu. Jako jedna z niewielu w Arabii Saudyjskiej ma to szczęście, że znalazła kochającego i wyrozumiałego męża. Mężczyznę, któremu całkowicie ufa, i w którym ma oparcie.
Dlatego stała się ambasadorką kobiet, które w życiu doznały religijnego i kulturowego okrucieństwa.

W kręgu księżniczki  tym razem porusza nie tylko losy muzułmanek, ale Jean Sasson oczami swojej przyjaciółki Sułtany, poznaje kobiety, które nie urodziły się w Arabii. Najczęściej są to Europejki, kobiety, których urzekła egzotyczna uroda mężów i specyfika krajów. Wszystkie łączy jedno złudne przeświadczenie, że uda im się zachować swoją tożsamość. Są przecież piękne, wyzwolone, wychowane w feministycznym duchu. A jednak początkowo uwielbiane przez narzeczonych, którzy zachwycają się ich urodą z czasem stają się jedynie służkami, kochankami i niewolnicami we własnym domu. Dostają od mężów biżuterię, której nie mogą nosić, przestają wyrażać swoją opinię, przestają nakładać makijaż, a z czasem przestają się uśmiechać, by to co dotychczas w nich wartościowe zamienić na łzy.
Nie zabraknie też dramatycznych losów rdzennych mieszkanek tego przegranego dla kobiet kraju. Szkoda, że przyzwolenie społeczeństwa jest tak ogromne, a tak mało jest osób, które jak Sułtana pragną z tym walczyć.


Książka dla wszystkich tych, którzy mają w sobie empatię i pragną odkrywać losy innych kobiet w zmaganiach z trudnościami na tle kulturowym i religijnym.

W kręgu księżniczki, Jean Sasson

Wydawnictwo Znak Literanova, Kraków 2017
Moja ocena: 7/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 2,1 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 104,7 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 30/70

4 maja 2017

Matka swojej córki, Iwona Żytkowiak


Droga życia, którą kroczy Nina powoli się zawęża.
Niegdyś kochana przez męża i uwielbiana przez świat była muzą jak Hollyw Śniadaniu u Tiffaniego. Miała pracę, była niezależna. Urodziła dzieci i wydawało jej się, że jest spełniona jako kobieta i matka.
Mijały lata, a życie nie zamierzało jej dłużej łaskotać. Gdy dzieci wkraczały w nastoletni świat pojawiły się pierwsze kłody. Nina została młodą wdową i po śmierci Jana, życie zwyczajnie przestało  się układać.
Nie było lekko. Samotność była najgorszym uczuciem jakie mogło spotkać dojrzalą kobietę. Nie miała w nikim oparcia, próbowała zachować poprawne relacje, ze swoją siostrą, Zytą, jednak ta zdawała się rozliczać Ninę ze wszystkich błędów.

Dzieci dorosły i odeszły do świata własnych obowiązków. Nowe życie okazło się być ważniejsze niż matka.
Nina całą swoją gorycz maskowała czerwoną szminką i rzeczywistością, którą zalewała alkoholem. Wiedziała, że ma problem, ale nauczyła się skutecznie go maskować. Kryła się przed wszystkimi, przed swoimi dziećmi, przed siostrą, sąsiadkami, przed ekspedientką w sklepie.
Niewiele zmieniło się także, gdy przestała być samotna i wyszła ponownie za Lucjana, mężczyznę o 10 lat starszego. Wydawałoby się, że odnalazła ponownie sens życia, jednak zamiast kobietą stała się opiekunką dla mężczyzny. Nie tego oczekiwała od życia. Wybrała alkohol, to on stał się sensem życia.

Przełomowy moment rozgrywa się w momencie gdy Nina nieprzytomna trafia do szpitala po przedawkowaniu alkoholu. Przy jej łóżku zjawia się Joanna, córka, która dotychczas była obok matki, ale nigdy przy niej.
O tym, czy kobiety będą mogły ponownie zacieśnić więź rodzinną i czy nie stanie się ona pętlą na szyi przekonacie się sięgając po tę przejmującą i pełną żałosnych emocji powieść.

Matka swojej córki to dotkliwy przekrój upadku, to szczerze przedstawiony problem polskiego społeczeństwa, o którym wciąż mało się mówi.
To kolejna po Świecie Ruty wybitna książka Żytkowiak. I już mogę powiedzieć, że Iwona Żytkowiak stanie się jedną z moich ulubionych polskich powieściopisarek. 

Matka swojej córki, Iwona Żytkowiak

Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2017
Moja ocena: 9/10
  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 2 cm do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 106,8 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 29/70

3 maja 2017

Maski, maseczki majowe


Azjatyckie maski - to te, które uwielbiam i do których wracam.
Są fantastyczne, choć tak naprawdę nie wnoszą nic nowego do mojej cery, to absolutnie za nimi przepadam. Ten słodki wygląd opakowania, ta przyjemność miękkiej bawełny połączona z chłodnym płynem, którym są nasączone. Mogę używać ich codziennie.


Fresh Garden Mask - Snail - Skin79


Ślimakowa maska, która zawiera filtrat ze śluzu ślimaka. Kosmetyki ze ślimaczym śluzem już dawno zawładnęły moje serce. Najpierw był krem do twarzy ze śluzu ślimaka z Clareny, a teraz sięgam po ten z Tiandy w wygodnych saszetkach.
Kremy ze ślimaka nie są najtańsze, bo za 50 ml trzeba zapłacić ok. 100 zł, ale są niezwykle skuteczne już po pierwszym użyciu. Efekt jest naprawdę spektakularny.
Pomyślałam, że skoro kremy tak mi pomogły, to czas na wypróbowanie maski.


Maska jest mocno nawilżona,  serum jest lekko gęste, nieco śluzowate. Po wyjęciu maski z opakowania jeszcze sporo go zostaje wewnątrz. Maska pachnie lekko i przyjemnie. Nałożona na twarz delikatnie chłodzi.
Po 20 minutach, gdy ściągnęłam maskę uzyskałam efekt fantastycznie nawilżonej i gładkiej skóry.
To maska do której wracam od czasu gdy tylko ją kupiłam.


Cena: 19 zł / maska (Laboo)
Ocena: 5/6

Baby Pet Magic Mask Sheet - Cat - Holika Holika

Zawsze mając do wyboru te dwie koreańskie marki to Skin79 stawiałam ponad Holikę. Ostatnio już kilka razy przekonałam się, że zupełnie niepotrzebnie, bo Holika Holika jeszcze nigdy mnie nie zawiodła a na kilku produktach od Skin79 już się przejechałam.

Maska jest wykonana z miękkiej, choć bardziej zwartej bawełny niż to było w przypadku Skin79 a nadruk na niej wykonany jest solidnie. Zakładając maskę można się poczuć jak szalony Koteł, bo kolory tej maski są wyraźne, wszystkie kontury świetnie dopracowane. Maska dobrze przylega do twarzy.
Zapach maski jest naprawdę rześki i przyjemny.
Zadaniem tej maski jest działanie antybakteryjne i przeciwtrądzikowe. Po nałożeniu odczuwa się delikatne pieczenie skóry. Po zastosowaniu natomiast nie zaobserwowałam żadnych obrzęków skóry.
Jednorazowe użycie maski nie sprawi, że pozbędziecie się trądziku. Ja go nie mam więc zastosowałam ją antybakteryjnie i wiem napewno, że jeszcze do niej wrócę, bo jest szalenie zabawna.
Idealna na pidżama party :)

Cena: 19 zł / szt (Laboo)
Ocena: 6/6

Whitening care for Dark Panda - Skin79

Kolejna zwierzakowa maska, tym razem od Skin79. Jej przeznaczeniem jest wybielanie i niwelowanie przebarwień. Pomyślałam sobie, że fajnie sprawdzi się przy mojej cerze naczynkowej. Maska pachnie delikatnie i przyjemnie, tak jak te dwie powyżej. Zapach ok, ale nie na tyle charakterystyczny by zapamiętać go na dłużej.
Dobrze nasiąknięte bawełniane płótno, jednak zadruki trochę mnie rozczarowały. O ile kot, był wyraźnie zaznaczony o tyle panda jest jedynie lekko szara koło oczu i nie robi zbyt dobrego wrażenia. Na pewno nie zamieniłam się w pandę i gdybym nie wiedziała, to nie odgadłabym co to za zwierzak.
Na szczęście jej działanie jest naprawę zauważalne już po pierwszym użyciu. Skóra wyraźnie stała się bledsza i mniej czerwona.

Cena: 10 zł / szt (Laboo)
Ocena: 4/6


 Kirei Lifting - Weekendowy zabieg japoński - Yoskine

Weekend majowy można świetnie wykorzystać by zadbać o swoją cerę. Idealnie do tego sprawdzi się maseczka od Yoskin In-Yo Technology, którą stosujemy w 3 krokach w ciągu kolejnych 3 dni.
Od razu Was uprzedzę, że maski wystarczy na więcej niż 3 dni, więc najlepiej podzielić ją sobie tak, by zrealizowac zabieg w ciągu 6 kolejnych dni.

Kirei Lifting to maseczka w 3 krokach.
Po pierwsze (zalecane w piątek - ale grrr... zaszalejmy, zróbmy ją w środę, a co!) maseczka nr 1 zawiera kwas migdałowy. Zadaniem tej maseczki jest delikatne złuszczenie naskórka i oczyszczenie skóry. Nie jest to maseczka mocnego rażenia, więc spokojnie, obejdzie się nawet bez zaczerwienień.
Drugi krok (sobota) to maska z kwasem glikolowym. jego zadanie jest nieco bardziej zdecydowane, bo po wstępnym oczyszczeniu następuje już dogłębne penetrowanie. Maska jest w dalszym ciągu bezpieczna i stworzona do domowego użytku. Odczuwa się lekkie szczypanie, ale przecież o to chodzi.
Ostatni, trzeci krok to faza zbawiennego retinolu, który ma za zadanie wypełnić zmarszczki i poprawić strukturę skóry.
Maseczka jest gęsta, przyjemnie pachnie, całość jest kompatybilna zapachowo. Jej działanie jest perfekcyjnie zaplanowane.

Cena: 6 zł / szt (czyli 3w1) (dax.com.pl)
Ocena: 5/6


Care & Control - Oczyszczająca maseczka drożdżowa do cery trądzikowej - Soraya

Nigdy nie zagłębiałam się w linie kosmetyków do cery trądzikowej marki Soraya, nawet nie wiedziałam, że mają taką linię.
Chciałam wykorzystać maseczke, która będzie lekka i oczyści twarz równocześnie jej nie wysuszając.
W jednym opakowaniu znajdziemy dwie porcje maseczki, które tak naprawdę spokojni wystarczą na dwa razy, albo nawet na więcej, jeśli tak jak ja zastosujecie je jedynie na brodę i strefę T.

Maseczka robi robotę, pozwala fantastycznie oczyścić twarz, pozostawia przyjemny chłód na twarzy i co najważniejsze nie wysusza skóry.
Na pewno jeszcze po nią sięgnę gdy będę potrzebować, bo jest ona jednym z SOSowych produktów, a cena naprawdę sprawia, że nie odczuwa się utraty peso :)

Cena 3 zł / szt (2w1) (gdzieś stacjonarnie)
Ocena: 5/6


Fit & Fresh - Maseczki do twarzy (Mango, Granat) - Marion

Zupełnie odjechane koktajle do twarzy. Na owocowe maseczki łapię fazę co jakiś czas i zawsze podekscytowana jestem gdy jakaś nowość pojawia sie w sklepie ;)
Pierwsza z nich o zapachu mango jest maseczką liftingującą, która ma za zadanie spłycać i wygładzać zmarszczki. Przeznaczona jest do cery dojrzałej a moja już chyba taka jest :) Maseczka dzięki zawartości beta-karotenu chroni przed promieniami UV, co zdecydowanie było mi pomocne w ostatnim czasie, gdy zapragnęłam nieco zesmażyć się na solarium ;) Największym atutem jest przyjemny zapach mango, który uwielbiam :)
Maseczka o zapachu granatu jest przeznaczona do cery naczynkowej  i w zasadzie każdej skłonnej do przebarwień. Jej działanie nie jest kosmiczne i spektakularne ale jest przyjemna w konsystencji, zdecydowanie przyjemnie pachnie i pozwala się zrelaskować, a za niecałe 2 złote, jest naprawde warta uwagi

Cena: 2 zł / szt (gdzieś stacjonarnie)
Ocena: 4/6

9 kwietnia 2017

Rupieciarz i kapsuła czasu, L. A. Cambell

Często zastanawiam się dlaczego lubię literaturę dla dzieci i zawsze argumentów jest tyle, że powstałby nowy post.
Zadowala mnie odpowiedź bo lubię. I na razie musi to wystarczyć :)

Rupieciarz i kapsuła czasu, L. A. Cambell


Poznajcie Hala Rifkinda, dwunastolatka, którego problemy nie odbiegają od świata reszty dzieciaków. Uczy się przeciętnie, czasem w szkole dostaje dwóje, ale całą winę zwala na niemowlaki - bliźniaczki, z którymi musi dzielić pokój.
Matka Hala ma bzika na punkcie eko-życia i ćwiczy akupunkturę na króliku. Ojciec, to istny zbieracz, ma pokój wypełniony niepotrzebnymi sprzętami i zasłania się tym, że to jego praca. Jest złotą rączką.
Hal uważa, że jego rodzina jest dziwna, nie cierpi swojego domu i obmyśla plan jak go sprzedać, nie mówiąc nic rodzicom. Największym problemem w życiu Hala okazuje się tata, który mając dość skarg syna wymyślił, że Hal będzie woził plecak w wózku na zakupy.
Od tej pory życie Hala staje się jedną wielką udręką. Koledzy z niego drwią -zyskuje ksywę Rupieciarz, sztuka w teatrze okazuje się życiową porażką, dziewczyna, w której się podkochuje nic nie robi sobie z jego zalotów, a w dodatku nauczyciel historii wymyślił kapsułę czasu, do której każdy musi wrzucić swój dziennik.

Więc jeśli drogi czytelniku właśnie czytasz tę powieść, to odnalazłeś kapsułę zakopaną pod trybunami. Zapewniam Cię, że od tej pory możesz się już tylko świetnie bawić.



Książka ma charakter epistolarny. Każdy rozdział zaczyna się zwrotem do czytelnika. Hal w pierwszej osobie opowiada o swoich przygodach i życiu. Dzięki temu, p[oznasz go bardzo dokładnie i w przeciwieństwie do jego znajomych ze szkoły, zapewniam, że na pewno go polubisz.
Powieść wypełniona jest świetnym humorem, podejmuje tematy współczesnego świata, bliskie dzieciakom, które chodzą do szkoły i mają upierdliwych rodziców ;) I choć Hal jest dwunastolatkiem, to zdecydowanie po książkę sięgnąć mogą już młodsze dzieciaki.
Sporym atutem książki jest szata graficzna, świetna okładka w twardej oprawie z elementami grafiki, które pojawiają się na kartach książki. Wszystko jest spójne i bardzo przypomina mi serię o Koszmarnym Karolku, którą tak wszyscy kochają :)

Mnóstwo frajdy w osobliwym towarzystwie, z lekką dozą ironi. Bo czy ktoś z nas lubi być wyszydzany? 

Rupieciarz i kapsuła czasu, L. A. Cambell
Wydawnictwo Dwukropek, Warszawa 2017
Moja ocena: 9/10

  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 2,3 do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 108,8 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 28/70

6 kwietnia 2017

Cztery pory roku w afgańskiej wiosce, Anna Badkhen


Cztery pory roku w afgańskiej wiosce

Reportaże o wyplataniu dywanów


Afgańskie wioski zapomniane przez świat. W przeciwieństwie do dużych miast owianych wojenną sławą pozostają w cichej głuszy, a jednak to tam toczy się prawdziwe życie.

Anna Badkhen podróżując dotarła do miejsca, gdzie pośrodku pustyni, w miejscu zapomnianym i oddalonym od aglomeracji o wiele kilometrów mieszkają niezwykli ludzie, a przede wszystkim kobiety, których historia zatacza się wokół kolorowej przędzy.
Życie mieszkańców afgańskiej wioski nie jest już tak barwne. To miejsce, do którego nie dostają się samochody. Do wioski można się dostać na piechotę, co jest nie lada wyczynem, bądź podróżując na ośle. Mieszkańcy wioski niewiele wiedzą o świecie, nie znają obyczajów panujących w Europie, nie mają pojęcia o tym, jak daleko leży Ameryka. Jednak przede wszystkim są to ludzie bardzo ubodzy, tacy, których majątkiem jest wytwór ich rąk.

Cztery pory roku w afgańskiej wiosce o niesamowicie barwny zbiór reportaży uporządkowanych chronologicznie. To zapis podróży autorki oraz wgląd w życie mieszkańców Oki. Anna Badkhen w niesamowicie liryczny sposób opowiada historię mieszkańców, ich tradycje i obyczaje. Pokazuje świat z perspektywy kobiety, która nie do końca rozumie zwyczaje Afgańczyków, ale próbuje poznać ich świat, pokazując tym samym swój. Nie boi się opisywać rzeczy absurdalnych i przerażających, ale łagodzi je pięknymi opowieściami. Afganistan to kraj niebezpieczny, zwłaszcza dla kobiet, gdzie na każdym kroku czają się Talibowie, gdzie ludzie są wrogo nastawieni do białych kobiet. To miejsce gdzie trzeba dopasować się do otaczającej rzeczywistości. To miejsce gdzie dostęp do heroiny jest o wiele łatwiejszy niż do jedzenia.

Zdecydowanie liczyłam na tak świetne reportaże jak te w wykonaniu Anny Badkhen.

Cztery pory roku w afgańskiej wiosce, Anna Badkhen

WydawnictwoKobiece, 2016
Moja ocena: 8/10


  • Po przeczytaniu tej książki zyskałam 2,9 do akcji "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu"
Pozostało mi jeszcze: 111,1 cm
 Przeczytaj moją recenzję na BookHunter.pl
Przeczytane w tym roku 27/70